Blog Post

Barok

W ciągu wieku XVII na przestrzeni mniej więcej lat 16-43-1715 tj. w czasie panowania we Francji króla Ludwika XIV, spotykamy dwa rodzaje obuwia męskiego o wyraźnie odmiennych od obuwia poprzedniej epoki kształtach. Dotychczasowe obuwie, jak pamiętamy, nie posiadało obcasów, podeszwy były całe pła­skie. Jedynie wewnątrz pantofli, zależnie od wymagań, stosowa­no wkładki skórzane lub filcowe, pogrubione w miejscu pięt. Obecnie wprowadzony model obuwia posiada czubki nosów ścięte, stopa jest zwężona, cholewki dzielą się na dwie części.Część przednia – przyszwa – posiada doszyty długi język, wystają­cy ponad normalną wysokość pantofla, tylnik napiętek goń­czy się dwoma długimi paseczkami, którymi przywiązuje się obuwie do nogi. Do podeszwy pod piętą przybity jest wysoki słupkowy obcas o podstawie kwadratowej. Obcas, wycięty z drew­na, jest oklejony cienką skórką i pomalowany zwykle na ko­lor czerwony, podczas gdy całe obuwie robiono z czarnej skó­ry. Na podbiciu, w miejscu, gdzie się łączą dwa paski tylni­ka, zakładano metalowe klamry, czasem oprócz nich przyczepiano jeszcze sztywne kokardki. Taki rodzaj pantofli noszono zazwyczaj w czasie wizyt, za­baw dworskich, spotkań towarzyskich itp. Obok takich pantofli mężczyźni, zarówno cywile jak i woj­skowi, noszą buty z cholewami. Buty te wyrabiano z miękkiej skóry, w kolorach: żółtym, jasnobrązowym lab czarnym. Charakterystyczną cechą tych butów są rozszerzające się ku górze cholewki, które wywijano na zewnątrz, tworząc wyłogi. Ponie­waż skóra była miękka, cholewki obsuwały się i układały się na kostkach w harmonijkę. Takie buty nazywano „canons”. Obca­sy o średniej wysokości miały ścięte krawędzie- Nieodzownym elementem uzupełniającym buty były ostrogi,tym bardziej ko­nieczne, jer’li właścicielem butów był żołnierz królewski lub, gotów w każdej chwili do walki w obronie honoru, szlachcic. Ostrogi przyczepiano paskami do tylnika, tuż przy obcasie, a na podbiciu łączono je ze skórzaną klapką niby-klamrą. W okresie wszechwładnie panującej w modzie koronki, o-prócz kołnierzy i mankietów przy rękawach, dawano je również i w miejsce podwiązki, obciskającej spodnie pod kolanami. Kie­dy więc wkładano na nogi wysokie buty typu „canons”, koronek woale się nie pozbywano, lecz pozostawiano nadal w tym samym miej sou. Wyglądało to tak jakby koronka była przyczepiona wprost do wyłogów buta. Pantofle kobiece wyrabiano w tym okresie z cienkiej skóry, aksamitu lub wzorzystego jedwabiu. Czubki nosów ścinano w taki sam sposób, jak przy męskich pantoflach, a obcasy o wiele wyż­sze od męskich zwężano do dołu po linii prostej. Aby ochronić pantofle przed zakurzeniem lub błotem,wdziewa-no drewniane patynki, związane z pantoflami za pomocą tasie­mek. Pod koniec wieku XVII buty typu „canons” wychodzą z uży­cia, na ich miejsce pojawiają się nieco zmodyfikowane buty wysokie, z cholewkami poza kolana, noszone jak poprzedni typ obuwia przez wojskowych oraz szlachtę w czasie bitew, jazdy konnej, polowań itp. Równocześnie zmienia się także wzór dla pantofli męskich i damskich. Zmiany zachodzą już w okresie mody rokoko.

Leave a comment